Tillmann Schmitz (Kolonia 1868 – 28 XII 1923 Wrocław), czołowy reprezentant wrocławskiej secesji w zakresie rzemiosła artystycznego, parający się złotnictwem, srebrnictwem, cyzelerstwem, szeroko pojętą metaloplastyką oraz konserwacją wyrobów metalowych. Specjalizujący się zarówno w wyrobach sakralnych, jak i w różnorodnej wytwórczości świeckiej wykonywanej w oparciu o wzorce własne i czołowych artystów wrocławskich początków XX w. Zawodu uczył się w rodzinnej Kolonii, następnie rzemieślnicze umiejętności zdobywał w trakcie kilkuletniej podróży czeladniczej (w Bremie, Berlinie, Norymberdze, Hanowerze i we Wiedniu). Od 1892 r. mieszkał we Wrocławiu, gdzie otworzył pracownię cyzelerską przy ul. Białoskórniczej 43, a następnie przy ul. Pomorskiej 12. Od 1895 r. mistrz złotniczy, następnie na krótko zatrudniony jako cyzeler w Miejskiej Szkole Rzemiosła, od 1 V 1903 r. etatowy mistrz techniki rzemiosła we wrocławskiej Królewskiej Szkole Sztuki i Przemysłu Artystycznego. Autor prestiżowych wyrobów złotniczych, m.in. żardiniery podarowanej przez Radę Miasta Wrocławia w 1898 r. księżnej Feodorze von Sachsen-Meiningen (wg projektu berlińskiego rzeźbiarza prof. Ottona Lessinga) oraz licznych pucharów, będących trofeami i nagrodami fundowanymi przez miasto i wręczanymi zwycięzcom zawodów hipicznych, cyklistycznych, wioślarskich czy też automobilowych. Najczęściej współpracujący z Siegfriedem Haertelem (Drezno 22 IV 1870 – 25 XI 1940 Wrocław), który dostarczał złotnikowi projekty secesyjnych pucharów z pokrywami (m.in. nagrodowego pucharu przechodniego wrocławskiego Bractwa Strzeleckiego Kupców na Międzymurzu z 1902 r. lub pucharu Bractwa Kurkowego w Oleśnicy z 1912 r.), naczyń na kruszon, mis, zegarów stołowych. Wykonywał też elementy wyposażenia kościołów (np. nakrywy chrzcielnic, dekoracje prospektów organowych) lub budynków świeckich (np. lampy wiszące, świeczniki obręczowe i kinkiety). Jego prace złotnicze i metaloplastyczne powstawały także w oparciu o projekty Ignatiusa Taschnera, Hansa Poelziga, Theodora von Gosena, Hugona Scheinerta, Ericha Erlera-Samadena, Josepha Langera, Alberta Wernera-Schwarzburga, Richarda Schödego i Paula Hampla.