J. Schlossarek to bynajmniej nie inicjał imienia i nazwisko złotnika, ale skrót od nazwy istniejącej we Wrocławiu od 1882 r. firmy wyrobów złotniczych i srebrnych (Juweilier Schlossarek) Augusta Carla Isidora Schlossarka (Wrocław 4 XI 1855 – 18 IV 1919 Wrocław), będącego właścicielem „J. Schlossarek. Gold- und Silberwaren Fabrik”. Rzemieślnik ten – wytwarzający „sztukę chrześcijańską” i posiadający od 1910 r. przywilej papieskiego złotnika Piusa IX  – kształcił się u Bösinga oraz w Wiedniu. Po śmierci założyciela firmę odziedziczył jego syn Franz Heinrich Johannes (Hans) Schlossarek (Wrocław 19 IV 1888 – 17 X 1932 Wrocław), po nim zaś jego druga, od 1921 r., żona Margarete z domu Hübner oraz dzieci z pierwszego i drugiego małżeństwa. Wdowa po Schlossarku poślubiła w 1934 r. mistrza złotniczego Aloisa Woltza, z którym od 1938 r. współprowadziła całą firmę i warsztat złotniczy. Mieścił się on początkowo przy ul. Szewskiej 42, następnie przy ul. Uniwersyteckiej 5/6, zaś sklepy firmowe znajdowały się przy ul. Kuźniczej 29b oraz Świdnickiej 10. Sprzedawano w nich nie tylko kościelne naczynia liturgiczne, ale także szeroki asortyment wyrobów jubilerskich oraz zegarków, zastaw stołowych, srebrnych prezentów z okazji rocznic, ślubów czy też chrztów. Firma słynęła ze swoich wyrobów kościelnych nie tylko we Wrocławiu i na Śląsku, ale także poza granicami regionu i państwa. Specjalizowała się przede wszystkim w wytwarzaniu neostylowych (tj. neoromańskich, neogotyckich, neobarokowych i neorokokowych) naczyń liturgicznych. W szczególności kielichów mszalnych, cyboriów i monstrancji. Wyroby te odnosiły sukcesy na licznych wystawach rzemieślniczych i artystycznych w kraju i poza jego granicami. Po 1945 r. Margarete Woltz, primo voto Schlossarek, oraz jej mąż Alois zamieszkali w Bonn.