Jaroslav Vonka, 1875- 1952
Artysta kowal, rzeźbiarz i metaloplastyk. Urodzony w Hořicach w północno-zachodnich Czechach, po ukończenu szkoły średniej rozpoczął pracę w warsztacie ślusarskim w Miletinie, a po uzyskaniu tytułu czeladnika kontynuował naukę w zakładach niemieckich w Lipsku, Dreźnie, Berlinie i Poczdamie. Pierwsze sukcesy artystyczne przyniosła młodemu Vonce praca w berlińskiej firmie Eduarda Pulsa, gdzie powierzono mu prestiżowe projekty związane m.in. z wystawą przemysłową w 1896 r. Brzemienna w skutki okazała się także wieczorowa nauka w Szkole Przemysłu Artystycznego w Berlinie, w klasie rzeźbiarza Fritza Klimscha, jednego z twórców niemieckiej secesji. Kontakt z awangardowym środowiskiem artystycznym rozbudził w Vonce ambicje daleko wykraczające poza użytkową metaloplastykę. Mając już wyrobioną opinię wyróżniającego się kowala artysty, wybrał się w podróż po miastach Europy, szukając odpowiedniego miejsca dla założenia własnego warsztatu. Pracował m.in. w Odessie, Petersburgu, Essen i Brnie. W 1903 r. dwudziestoośmioletni wówczas Jaroslav Vonka przyjął ofertę pracy we Wrocławiu, w nowo powstałej Miejskiej Szkole Rzemiosła Artystycznego. Z tym miastem pozostał związany przez czterdzieści dwa lata. W 1921 r. otrzymał tytuł profesora. Po przejściu na emeryturę w 1937 r. zamieszkał w pobliskiej Sobótce, lecz kontynuował współpracę z macierzystą uczelnią. W roku 1945, po przeżytym dramacie oblężenia Wrocławia, powrócił do Czech, do swych rodzinnych Hořic. Wiekowy i nękany chorobami artysta nie zdołał już niestety wznowić swej niezwykłej twórczości.
Jaroslav Vonka pozostawił po sobie wybitne dzieła metaloplastyki artystycznej we Wrocławiu i na terenie innych miast Śląska. Jest autorem m.in. tak prestiżowych prac jak wystrój wnętrz wrocławskiego Ratusza (1935) i Piwnicy Świdnickiej (1938, 1942), dekoracji obiektów Elektrowni Wodnej na Odrze (1924), ozdobnych krat i detali budynków Politechniki Wrocławskiej (1910), Poczty Głównej (1929) oraz szkoły im. Cesarzowej Augusty (1911). Projektował wystrój i wyposażenie wrocławskich kościołów m.in., kościoła św. Jerzego na Brochowie (1910) oraz kościoła św. Jadwigi na Popowicach (1927, 1934). Dzieła jego autorstwa zachowały się w wielu domach prywatnych. Brał też udział w projektach związanych z restauracją zabytków historycznych. Artysta stworzył własny rozpoznawalny styl, inspirowany ekspresjonizmem, art déco i sztuką ludową-świat fantastyczny, baśniowy i pełen niezwykłych alegorii.