Hans Beyssell (Johannes Beysell), urodzony na Górnym Śląsku, wykształcony w Bawarii złotnik i metaloplastyk, od 21 XI 1913 r. zatrudniony na stanowisku profesora w Miejskiej Szkole Rzemiosł i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu, w której pracował do lat 40. XX w. W czasie I wojny światowej zgłosił się na ochotnika do wojska, został ranny, a w 1918 r. trafił do niewoli, z której powrócił do stolicy Śląska dopiero w 1920 r. Autor wyrobów jubilerskich ze złota, srebra, kamieni szlachetnych oraz emalii i kości słoniowej, projektant i wykonawca naczyń stołowych i liturgicznych, także trybowanych reliefów figuralnych i medali utrzymanych w duchu secesji, art déco i późnego modernizmu. W latach 30. XX w. wykonał szereg prac dla władz Wrocławia – były to miejskie nagrody wręczane honorowym obywatelom lub też np. zwycięzcom biegów sztafetowych. Do najbardziej znanych jego dzieł należał trybowany w miedzi herb Wrocławia z 1935 r. zdobiący wejście do wrocławskiego szpitala Wszystkich Świętych (zaginiony w 2013 r.). Jego uczniem był złotnik wrocławski Hans Adolf. Beyssell brał udział w licznych wrocławskich wystawach rzemiosła artystycznego i sztuki, gdzie prezentował wyroby własne oraz swoich uczniów (m.in. F. Kurdego i G. Tschirnera). Przeżył II wojnę światową, ostatnie lata życia spędził zapewne w brandenburskim Neuglobsow k. Stechlin.