Erich Adolf (1888–1965) i jego syn Hans (1911–1983) – to czołowi złotnicy przedwojennego Wrocławia, specjalizujący się w wyrobach sakralnych. Ojciec rozpoczynał naukę w warsztacie Juliusa Lemora, następnie kształcił się w Danii, a po powrocie do Wrocławia pracował w firmie
J. Hoeptner & Co. W 1912 r. zdobył tytuł mistrzowski i otworzył własny warsztat mieszczący się w latach 1928–1945 przy obecnym pl. Biskupa Nankiera 3. Tam pobierał pierwsze nauki zawodu jego syn, który następnie doskonalił swoje umiejętności we wrocławskiej Miejskiej Szkole Rzemiosła i Przemysłu Artystycznego pod kierunkiem prof. Hansa Beyssella, a później w Państwowej Szkole Sztuki Użytkowej w Monachium (m.in. u Fritza Schmidta i Josefa Hillerbranda). W 1934 r. Hans Adolf zdobył tytuł mistrzowski i od tego czasu ściśle współpracował z ojcem, zajmując się przede wszystkim projektowaniem dzieł złotniczych. Obaj byli laureatami licznych nagród i wyróżnień na wielu wystawach (m.in. drugiej nagrody i złotego medalu na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 r.) oraz targach rzemiosł artystycznych i złotniczych (we Frankfurcie nad Menem i w Lipsku). Byli twórcami nie tylko naczyń i sprzętu liturgicznego, ale także różnorodnych elementów wyposażenia świątyń katolickich (m.in. chrzcielnic i ołtarzy). Po II wojnie światowej obaj prowadzili warsztat złotniczy w miejscowości Burg koło Magdeburga.